Δραχμή η Ευρώ;

Υπάρχει μια εμμονή ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν το κακό μας και η λύση είναι μια επιστροφή στη Δραχμή και μια (εθνική) εσωστρέφια. Μια επιστροφή στο ελληνικό. Στον πραγματικό εαυτό μας.

Εγώ νομίζω ότι όλο αυτό είναι μια αυτιστική επιμονή να μην αλλάξουμε, να μη γίνουμε καλύτεροι. Μπορεί οι Ευρωπαίοι να μην νοιάζονται να μας σώσουν (φαίνεται από το είδος της "βοήθειας" που μας δίνουν), αλλά αυτό στο οποίο θέλουμε να στραφούμε είναι πραγματικά "ελληνικό";

Ακόμα κι αν μας αφήσουν ήσυχους, κηρύξουμε πτώχευση, βγούμε από ΟΝΕ και ΕΕ και πάμε μόνοι μας με το δικό μας δρόμο, όπως εμείς ξέρουμε, σωθήκαμε; Όλα είναι σωστά μέσα στην χώρα μας, έχουμε και πρωτογενή πλεονάσματα και θετικό εμπορικό ισοζύγιο και μας τη χαλάνε οι κουτόφραγκοι με τα δάνεια τους, τα τοκοχρεολύσια και τις "μεταρρυθμίσεις" τους τη δουλειά;

Δε μας φταίνε οι κουτόφραγκοι αγαπητοί συμπατριώτες μου. Δεν είναι ξενομανία να ζητάς τα αυτονόητα. Οι κουτόφραγκοι είναι πιο Έλληνες από μας. Δεν είναι ξενομανία να πληρώνεις τους φόρους σου, ελληνισμός είναι.

Και δεν είναι ελληνισμός να μην πληρώνεις τους φόρους σου. Τουρκιά είναι. Ακόμα δεν έχουμε ξετινάξει την οθωμανική νοοτροπία από πάνω μας. Το ξέρουμε ότι η "λύση" που μας επιβάλλουν είναι αδιέξοδη. Το ξέρουμε ότι η κρίση είναι συστημική και το Ευρώ ατελές. Αυτήν την Τουρκιά, όμως, πότε θα την ξετινάξουμε από πάνω μας; Δεν είναι τώρα μια καλή ευκαιρία;

Eurovision: Πως μπορείς να καταστρέψεις ένα τραγούδι.

Είδα τον τελικό επιλογής του ελληνικού τραγουδιού για την Eurovision και παρατήρησα πολλές διαφορές με την παρουσίαση των τραγουδιών 1-2 βδομάδες πριν.

Είναι εκπληκτικό πόσο κακή δουλειά έκαναν όλοι τους μαζί: σκηνοθέτης, χορογράφος, ενδυματολόγος. Ειδικά το τραγούδι που νίκησε κόντεψαν να το θάψουν. Πραγματικά πιστεύω ότι νίκησε λόγω του ότι ο κόσμος είχε την προηγούμενη εικόνα για το τραγούδι και όχι την εικόνα που παρουσίασε εκείνη τη βραδιά, γιατί πολύ απλά ήταν άθλια και το The time is now και το I don't wanna dance ήταν κλάσεις ανώτερα.

Αλλά ας μιλήσουμε συγκεκριμένα. Όπως βλέπεις καμιά φορά τις φωτογραφίες Πριν και Μετά έτσι ας δούμε τα βίντεο Πριν και Μετά

ΠΡΙΝ:

(double-click για full screen)

ΜΕΤΑ:

(double-click για full screen)

Για τον Λούκα Γιώρκα:

1) Τα καινούρια ρούχα τον κάνουν να δείχνει σαν ψιλολέλεκας. Τα πόδια του μοιάζουν με πόδια πελεκάνου. Γενικά χάλια. Τα ρούχα του πρώτου βίντεο, ναι μεν ήταν απλά, αλλά έκρυβαν το πόσο ψηλός και κοκαλιάρης είναι.

2) Η κάμερα που τον έπαιρνε στο πρώτο βίντεο από χαμηλά τον έκανε να δείχνει θεαματικό και ισχυρό όταν τραγουδούσε. Αντίστοιχο ενός ζεϊμπέκη και των στίχων που τραγουδάει. Αυτό το πλεονέκτημα χάθηκε στο νέο βίντεο.

3) Του στήσανε το μικρόφωνο μπροστά στη μούρη του ενώ πριν το κρατούσε στο χέρι. Φάνηκε πάρα πολύ ότι δεν είναι άνετος με αυτό και φάλτσαρε. Όταν στο τέλος αρπάζει το μικρόφωνο στο χέρι και πετάει κάτω το σταντ φαίνεται η διαφορά στη φωνή του και στην κίνησή του. Το τραγούδι απογειώνεται.

4) Στο πρώτο βίντεο έχει ένα σταθερό στήσιμο ποδιών χωρίς να τα κουνάει καθόλου. Όταν δεν τραγουδάει ρίχνει το κεφάλι και τα χέρια κάτω ανενεργός, όταν τραγουδάει κουνάει μόνο το πάνω μέρος του σώματός του. Αυτό το στήσιμο σε συνδιασμό με το γεγονός ότι οι λήψεις παίρνονταν από χαμηλά και με τον φωτισμό (το πρόσωπό του δε φαινόταν όταν δεν τραγουδούσε) ήταν πολύ πετυχημένο. Στο καινούριο βίντεο έχει ένα βλακώδες στήσιμο με το ένα πόδι μπροστά που να μην χαρακτηρίσω σαν τι φαίνεται...

Ο ράππερ:

1) Στο πρώτο βίντεο ο ράπερ τραγουδάει γύρω από τον τραγουδιστή (ο οποίος είναι ακίνητος και σκοτεινός) και απομακρύνεται όταν δεν τραγουδάει, αφού "του δώσει την μπάλα" με κάποιο τρόπο. Στο νέο βίντεο δεν υπάρχει καμία επικοινωνία μεταξύ των δύο τραγουδιστών. Απλά έβαλαν τον ράπερ να συντραγουδάει την πρώτη γραμμή του ελληνικού ρεφρέν (που είναι και άχρηστο).

2) (Συνδεδεμένο με το προηγούμενο) έβαλαν τον ράπερ να τραγουδάει πάνω σε ένα τραπέζι. Ο άνθρωπος προφανώς φοβόταν ότι θα πέσει, γιατί ο χορός του έγινε πολύ άθλιος. Στο πρώτο βίντεο χόρευε μια χαρά γύρω από τον τραγουδιστή. Τώρα χόρευε τόσο άχαρα. Μου θύμισε την Σκοπιανή τραγουδίστρια μερικά χρόνια πριν στη Eurovision της Αθήνας που δε μπορούσε να συγχρονίσει τα πόδια της (http://www.youtube.com/watch?v=ZIlocMWDvgQ)

3) Καλοί οι έξτρα χορευτές που έβαλαν γύρω του, αλλά δε χρειάζεται να τους δείχνει ο σκηνοθέτης όλη την ώρα! Έχουν τέτοια στην Ευρώπη.

Μοναδικά θετικά σημεία της νέας έκδοσης το ότι χόρεψε ο Γιώρκας ζεϊμπέκικο (ο θεός να το κάνει) σε αντίθεση με το πρώτο βίντεο όπου watch my dance μας έλεγε και dance δε βλέπαμε. Και τα αγγλικά του ράπερ σα να βελτιώθηκαν (έλεος, καθηγητής μουσικής στην Αγγλία και η προφορά του στα αγγλικά ήταν βαστουνόβλαχη ελληνική προφορά αγγλικών;!)

Στη σούμα:

Αν θέλετε μια θέση στην πρώτη πεντάδα, γυρίστε στην αρχική χορογραφία, σκηνοθεσία (και κατά προτίμηση και ρούχα), αλλιώς θα πατώσουμε!

Έλληνας ή Αλβανός;

Στη σελίδα στο Φατσοβιβλίο ενός νεαρού Αλβανού (με ελληνικό όνομα και μέσα σε παρένθεση το αλβανικό του) που προφανώς γεννήθηκε στην Ελλάδα από Αλβανούς γονείς βρήκα αυτό το βίντεο



ανάμεσα σε άλλες βρισιές για την Ελλάδα και ύμνους για την Αλβανία.

Επίσης αυτές τις φωτογραφίες:




Και διάφορες απορίες μου γεννιούνται στο μυαλό:

- Καταλαβαίνω την υπερβολική αγάπη που τρέφει αυτό το παιδί για την πατρίδα του. Κι οι Έλληνες που γεννιούνται στο εξωτερικό έχουν τρελή αγάπη για την Ελλάδα και νιώθουν πρώτα Έλληνες και μετά υποίκοοι της χώρας στην οποία γεννήθηκαν και μεγάλωσαν ακόμα κι αν έχουν την υποικοότητά της (πόσο μάλλον οι μετανάστες στην Ελλάδα που δεν παίρνουν την ελληνική υποικοότητα ποτέ). Αλλά προς τι όλο αυτό το μίσος για την Ελλάδα; Προς τι όλο αυτό το μίσος για τη χώρα που τους (αν)έθρεψε και μόρφωσε; Γιατί δεν την αγαπάνε τόσο όσο τη χώρα καταγωγής τους και μάλιστα το αντίθετο: τη μισούν θανάσιμα.

- Γιατί τέτοιο μίσος για τη Σερβία και τέτοια αγάπη για την Τουρκία; Πιο πολύ κακό έχουν προκαλέσει οι Αλβανοί στη Σερβία παρά η Σερβία στην Αλβανία. Η Τουρκία από που κι ως που αδελφή χώρα της Αλβανίας; Μήπως οι Αλβανοί δεν προσπάθησαν επίσης να απευλευθερωθούν από τους τούρκους; Εντάξει οι περισσότεροι Αλβανοί είναι μουσουλμάνοι, αλλά ένα 30% είναι χριστιανοί. Και εν πάσει περιπτώσει τι έχει αρνητική εμπειρία έχει αυτό το παιδί (18-19 χρονών) από τη Σερβία και τι θετική από την Τουρκία;!

- Συχνά κατηγορούμε τους (αυτόχθονους) Ολλανδούς εδώ για ρατσισμό ενάντια στους μετανάστες (ειδικά Τουρκικής και Μαροκινής καταγωγής) και τους αλλόχθονους Ολλανδούς. Μήπως όμως έρχεται και η σειρά μας; Μήπως οι γεννημένοι και μεγαλωμένοι στην Ελλάδα Αλβανοί δεν είναι τόσο ελληνοποιημένοι όσο νομίζαμε; Μήπως είναι δικιολογημένες οι ανησυχίες των κατοίκων του κέντρου της Αθήνας (αν και αυτοί φέρονται συνήθως ενάντια των Πακιστανών);

Δεν ξέρω. Δεν έχω ακόμα απαντήσεις. Είναι νωρίς. Προς το παρόν έχω μόνο απορίες.

Μπορώ μόνο για τον εαυτό μου να πω ότι σε 1 χρόνο από τώρα θα είμαι ΚΑΙ Ολλανδός εκτός από Έλληνας. Και δε νομίζω ότι έχει κάτι η Ολλανδία να φοβηθεί από μένα. Την αγαπώ όπως αγαπώ την Ελλάδα και δε θα αναρτούσα ποτέ φωτογραφίες ή βίντεο μίσους (ενάντια στην Ολλανδία) στο Facebook μου. Όμως από την άλλη ποτέ δεν ήρθε απευθείας σε ρίξη ο ολλανδικός λαός με τον ελληνικό. Θα ένιωθα το ίδιο αν ζούσα στην Τουρκία, στην Βουλγαρία, στα Σκόπια ή στην Αλβανία;

Sinterklaas

Απόψε είναι παραμονή του Αγίου Νικολάου. Είναι η πιο αγαπημένη γιορτή των Ολλανδών. Τον έχουν κάνει κάτι σαν τον Άγιο Βασίλη, αλλά έχουν μπερδέψει λίγο τα μπούτια τους με τον μύθο.

Ο Άι Νικόλας έρχεται από την Ισπανία με ένα ατμόπλοιο, κατεβαίνει στην Ολλανδία και την γυρίζει με το άσπρο του άλογο ντυμένος σαν καθολικός επίσκοπος. Βάζει δώρα στα παπούτσια/κάλτσες των παιδιών με την βοήθεια των μαύρων βοηθών του (Zwarte Piet).




Η ημιμάθεια των Ολλανδών δεν έχει όρια (όχι ότι οι Έλληνες πάμε πίσω) και ο μύθος του Sinterklaas είναι ένα καλό παράδειγμα. Άμα τους ρωτήσεις άλλοι θα σου πουν ότι είναι Ισπανός και άλλοι Τούρκος(!!) γιατί κάποιοι γνωρίζουν ότι ήταν επίσκοπος στην Λυκία (αιώνες πριν οι τούρκοι πατήσουν το πόδι τους στη Μ.Ασία, αλλά τέλος πάντων).

Επίσης έχουν μπει θέματα political correctness σε σχέση με το χρώμα του βοηθού του Αϊ Νικόλα, του Zwarte Piet (μαύρος Πέτρος), ο οποίος προφανώς μπήκε στο μύθο κατά την περίοδο της σκλαβιάς και αντιπροσωπεύει τους σκλάβους απο το Σουρινάμ κτλ. Τώρα θέλουν να αλλάξουν το μύθο γιατί οι αλλόχθονοι (έγχρωμοι) Ολλανδοί γκρινιάζουν ότι είναι ρατσιστικό στοιχείο και προωθείται η εκδοχή ότι είναι μαύρος λόγω επαγγέλματος (καπνοδοχοκαθαριστής).


Όπως και να έχει τα Ζουζούνια Ακαζού (βλ. βίντεο παρακάτω) κάναν ένα τραγικό λάθος και συσχέτισαν τα Χριστούγεννα με τον Αϊ Νικόλα, πράγμα που εκνευρίζει απίστευτα τους Ολλανδούς. Θυμώνουν ακόμα και όταν τα μαγαζιά στολίζονται χριστουγεννιάτικα πριν τις 6 Δεκεμβρίου. Εδώ τα μαγαζιά στολίζονται το μισό Νοέμβρη για τον Sinterklaas, μετά ξεστολίζονται και στολίζονται χριστουγεννιάτικα. Ακόμα και οι γονείς όταν βγαίνουν στην αγορά μεταμφιέζουν τα παιδιά τους σε Zwarte Piet, με τα μεσαιωνικά ρούχα και τους βάφουν το πρόσωπο μαύρο :)




Είναι παράδοση την παραμονή να μαζεύονται οι οικογένειες και να ανταλλάσουν δώρα. Γράφουν επίσης και μικρά πειραχτικά ποιηματάκια ο ένας για τον άλλον τα οποία συνοδεύουν το δώρο. Τυπικό γλυκό της γιορτής είναι τα pepernoten.

Ο Sinterklaas μεταφέρθηκε στην Αμερική με τους Ολλανδούς εποίκους (για όσους δεν το ξέρουν η Ν. Υόρκη ήταν Ολλανδική αποικία και λεγόταν New Amsterdam) όπου το συνονθύλευμα εποίκων και μεταναστών που δημιούργησε αργότερα το αμερικανικό έθνος, με την βοήθεια λίγο και της Coca Cola, τον μετέτρεψε στον Santa Klaus από τη Λαπωνία.

Όπως και να έχει τα Ζουζούνια έκαναν καλή διαφήμιση στην Ολλανδία και οι Ολλανδοί ξετρελαίνονται όταν οι ξένοι προσπαθούν να μιλήσουν λίγο ολλανδικά, οπότε το τραγούδι έχει κάνει καλή εντύπωση (αν εξαιρέσεις μερικούς κλασικούς Ολλανδούς που ΠΡΕΠΕΙ να γκρινιάξουν γιατί ο Sinterklaas συσχετίζεται με τα Χριστούγεννα).

Τι ρόλο βαράς Πρετεντέρη;

Θα μας τρελάνει ο Πρετεντέρης; Τελευταία τη λέει συνεχώς σε μέλη του ΠΑΣΟΚ για το γεγονός ότι μέσω της εξεταστικής θέλουν να παραπέμψουν βουλευτές της ΝΔ στη Δικαιοσύνη.

Κατά τη γνώμη του, αν το ΠΑΣΟΚ θέλει συναίνεση από την αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να μην την προκαλεί με τέτοιες κινήσεις.

ΤΙ ΛΕ ΡΕ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ;!

Θέλεις ή δε θέλεις να πληρώσουν οι υπαίτιοι;! Προτείνεις δηλαδή να μην τιμωριθούν οι υπαίτιοι για χάριν της συναίνεσης;! Σε διόρισε κάποιος δικηγόρο τους;

Πολύ θράσσος έχουν πάρει κάποιοι δημοσιογράφοι...

Ολλανδική κουλτούρα και νοσοκομεία.

Είπα να συνδυάσω 2 ιστορίες σε μία. Την περασμένη εβδομάδα είχα δύο γεγονότα, λοιπόν. Την τελετή μύησής μου(inauguration) στο ράγκμπυ κλαμπ και μία μικρή επέμβαση.

To inauguration έγινε τη Δευτέρα το βράδυ. Αφού κάναμε μια ατέλειωτη βαρετή γενική συνέλευση συζητώντας τα οικονομικά του κλαμπ, μας μάζεψαν τα νέα μέλη στην κουζίνα και έκλεισαν την πόρτα. Ο κάπτεν μας που παρότι παλιός παίζει την ομάδα των νεώπων ήταν μαζί καθώς και ο προπονητής μας (επίσης ένας από τους παλιούς). Ήμασταν πολλοί φέτος (γύρω στους 35) και η κουζίνα πολύ μικρή για τόσα άτομα. Ήταν στριμωγμένα, αλλά "gezellig" που λένε οι Ολλανδοί.

Στη μέση βάλανε ένα τσουκάλι με μπύρα το οποίο φρόντιζαν να γεμίζουν συχνά. Βουτούσαμε όλοι μπύρα από εκεί και πίναμε τραγουδώντας τραγούδια του κλαμπ και τραγούδια του πιοτού, όπως τα λένε οι Ολλανδοί. Τελείως Βίκινγκ κατάσταση. Το όνομα του κλαμπ άλλωστε είναι το όνομα ενός σκανδιναβικού θεού.

Όποιος έκανε λάθος στο τραγούδι τιμωρούνταν με τον εξής τρόπο: όλοι μαζί τραγουδούσαμε ένα συγκεκριμένο τραγούδι της μπύρας/τιμωρίας στο τέλος ο τιμωρημένος έπρεπε να κατεβάσει μονορούφι ένα ποτήρι μπύρα. Εν τω μεταξύ κάθε 10 λεπτά άνοιγε η πόρτα και άρπαζαν έναν και τον πήγαιναν μέσα στο μπαρ για την μύηση (το όλο πράμα λάμβανε χώρα στο καράβι του συλλόγου παρεμπιπτόντως). Μέχρι να πας εκεί βέβαια είχες γίνει τύφλα.

Μόλις έμπαινες στο μπαρ ήταν κατασκότεινα (είχαν κλείσει τα φώτα) και τα -ήδη- μέλη του κλαμπ που ηταν μαζεμένα εκεί βαρούσαν τα πόδια τους στο ξύλινο πάτωμα. "Ωχ, θεέ μου, τι θα μου κάνουν;" Σκεφτόμουν.

Βασικά είχε πολύ πλάκα. Μόλις έφτασα στο τέλος του δωματίου τα φώτα άνοιξαν. Ο πρόεδρος του κλαμπ ήταν ανεβασμένος σε ένα τραπέζι κρατώντας ένα σκήπτρο που ήταν ένα τεράστιο κόκαλο φτιαγμένο από μέταλο, βαμμένο στα χρώματα του συλλόγου, και το χτυπούσε πότε πότε στην οροφή πάνω σε κάτι μεταλικό. Με προσκάλεσε να ανέβω στο τραπέζι όπου μου πήρε συνέντευξη με το κόκαλο. Οι ερωτήσεις του καθώς και οι ερωτήσεις του κοινού ήταν πέρα από άβολες ("What's your best masturbation story?", και άλλα τέτοια), αλλά ήσουν τόσο τύφλα που απλά τους έλεγες την αλήθεια :)

Ένα παρόμοιο παιχνίδι παίξαμε μέσα στην κουζίνα όσο περιμέναμε να μας καλέσουν για μύηση, ανάμεσα στα τραγούδια που μαθαίναμε. Κάποιος έλεγε "Δεν έχω ... ποτέ." και αν αυτό που είπε ήταν αλήθεια δεν έκανες τίποτα, αν όμως παρ' όλ' αυτά εσύ το έχεις κάνει στη ζωή σου έστω και μια φορά έπρεπε να πιεις λίγη μπύρα. Οι ερωτήσεις ήταν επίσης πάρα πολύ εξευτιλιστικές, αλλά ήμασταν τόσο τύφλα που απαντούσαμε ειλικρινά.

Μετά τη συνέντευξη ο Πρόεδρος (αστείο αλλά στα Ολλανδικά η λέξη που χρησιμοποιούν είναι voorzitter=προκαθήμενος) μου ζήτησε να γωνατίσω, να κλείσω τα μάτια μου και να ανοίξω το στόμα μου. Υπό κανονικές συνθήκες λίγοι άντρες το κάνουν αυτό εθελοντικά :P

Μου έβαλε κάτι σαν σωλήνα στο στόμα από το οποίο έπρεπε να πίνω ασταμάτητα μπύρα. Δε θυμάμαι αν την είπια όλη ή αν άρχιζε να ξεχειλίζει κάποια στιγμή. Θυμάμαι πάντως ότι ήταν πολλή. Όταν άνοιξα τα μάτια μου μου έδωσε τη γραβάτα του συλλόγου και ένα βιβλιαράκι με 150 τραγούδια που πρέπει να μάθω. Ανακοίνωσε ότι είμαι πλέον ένας από αυτούς και χτύπησε το κόκαλο στο ταβάνι. Όλοι τραγούδισαν το τραγούδι της μπύρας και ο Πρόεδρος κατέβασε μαζί μου μονορούφι ένα ποτήρι μπύρα(φαντάσου πόσες μπύρες είπιε εκείνο το βράδυ αφού την ίδια διαδικασία έκανε για 35 περίπου άτομα). Όταν κατέβηκα κάτω οι παλιοί με αγκάλιασαν και με συγχάρηκαν. Ήμουν πια ένας από αυτούς, οπότε κάθισα κάτω μαζί τους και πήρα μέρος στη μύηση των υπόλοιπων νέων. Εκεί ανακάλυψα απο που έπινα μπύρα με κλειστά τα ματια. Ήταν ένα κεραμικό βάζο που έμοιαζε με ποτιστήρι μόνο που το στόμιό του ήταν ένα ομοίωμα πέους!

Γιατί λέω όμως αυτή την ιστορία. Μέσα σε όλη αυτή την έκρηξη τεστοστερόνης, σε αυτό το τελείως μπρουτάλ περιβάλλον (μιλάμε για ένα ράγκμπυ κλαμπ, έτσι;) μου έκανε εντύπωση η κυρίαρχη ύπαρξη της Ολλανδικής ανεκτικότητας. Όλες οι σεξουαλικού περιεχομένου ερωτήσεις διατυπώνονταν με απόλυτη ουδετερότητα και μέσα στην μύηση και πριν στην κουζίνα με τα παιχνίδια με την μπύρα. Οι ερωτήσεις ήταν σε στυλ "Τι σε ανάβει σε μια κοπέλα ή σε ένα αγόρι;". Ενώ στο παιχνίδι με την μπύρα υπήρχαν ερωτήσεις όπως "Δεν έχω φιλήσει ποτέ αγόρι." και "Δεν έχω βάλει ποτέ τίποτα στον κώλο μου." τις οποίες όλοι απάντησαν με τρομερή ειλικρίνεια και κανένας δε χλέβασε κανέναν.

Εντυπωσιακό.

****************************

Τώρα μια τελείως διαφορετική ιστορία. Την Παρασκευή έκανα μια επέμβαση σε ένα Ολλανδικό νοσοκομείο. Δεν έχω κάνει ποτέ επέμβαση στην Ελλάδα οπότε δε μπορώ να συγκρίνω αλλά είμαι σίγουρος ότι στην Ελλάδα τα πράγματα γίνονται διαφορετικά, οπότε απλά θα αναφέρω κάποια πράγματα που μου έκαναν εντύπωση και κάντε εσείς σύγκριση με δική σας εμπειρία στην Ελλάδα. Το είδος της επέμβασης δεν έχει σημασία. Ήταν μικρή και μετά από κάποιες ώρες στην ανάρωση μπορούσα να γυρίσω σπίτι μου.

Καταρχήν είχα ραντεβού με τον αναισθησιολόγο που θα ήταν στην επέμπβαση 1-2 βδομάδες πριν όπου μου έκανε κάποιες εξετάσεις και μου πήρε μια συνέντευξη για να μην κάνει καμιά πατάτα στην επέμβαση. Το πρωί που πήγα στο νοσοκομείο για την επέμβαση μια νοσοκόμα με πήρε και με πήγε στο δωμάτιό μου όπου είχα τα πάντα στη διάθεσή μου και ήρθε με ένα πράγμα σαν iPad και τσέκαρε τα στοιχεία μου και μου πήρε κι αυτή συνέντευξη. Μου έκανε μια αντιθρομβωτική ένεση και μου έδωσε ένα χαλαρωτικό χάπι. Ξάπλωσα στο κρεβάτι, το ρύθμισα στην πιο αναπαυτική θέση και χάζευα τη φοβερή θέα από το παράθυρο.

Αργότερα ήρθε και με πήρε (με το κρεβάτι μου μαζί, το οποίο ερωτεύτηκα και τους ζήτησα να μου το στείλουν σπίτι, χαχα) και με πήγανε στην αίθουσα προετοιμασίας όπου μου έκαναν εξετάσεις και με ρώτησαν για πολλοστή φορά τα στοιχεία μου. Ακόμα και πριν με ναρκώσουν με ρωτούσαν. Να σιγουρευτούν ότι έχουν το κατάλληλο άτομο στο χειρουργείο :) Παρεμπιπτόντως οι πάντες μου έδιναν το χέρι και μου συστήνονταν. Μου φάνηκε αστείο. Ξύπνησα στο δωμάτιο προετοιμασίας 40 λεπτά αργότερα. Αφού βεβαιώθηκαν ότι όλα ήταν καλά με πήγαν στο δωμάτιό μου όπου έμεινα για λίγες ώρες μέχρι να συνέλθω τελείως από την νάρκωση.

Με επισκεύθηκε η γιατρός. Μου εξήγησε τι έγινε κατά την επέμβαση και ποια θα είναι η μετεγχερειτική μου πορεία και τι πρέπει να κάνω και μετά ανέλαβε πάλι η νοσοκόμα με το iPad να μου κλείσει ραντεβού για έλεγχο και είχε καλέσει ήδη έναν φίλο μου να έρθει να με πάρει.

Το εντυπωσιακό ήταν ότι σήμερα (3 μέρες μετά) με πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο να με ρωτήσουν πως πάω και μετά με ρώτησαν πως ήταν η εμπειρία μου στο νοσοκομείο, αν οι εξηγήσεις που μου έδωσαν ήταν ξεκάθαρες και αν έχω κάποιες προτάσεις για βελτίωση της όλης διαδικασίας. Πείτε μου στην Ελλάδα θα γινόταν ποτέ αυτό;!

(και μιλάμε για ένα απλό, σχεδόν επαρχιακό, κρατικό νοσοκομείο και οι ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνω είναι 28 ευρώ το μήνα!)

Κομματικές ή τοπικές εκλογές;

Κάθε φορά που έχουμε τοπικές εκλογές υπάρχει μια διαμάχη για το αν οι εκλογές έχουν κομματικό ή τοπικό χαρακτήρα. Αυτές οι εκλογές είναι πολύ διαφορετικές από τις άλλες. Αυτές οι εκλογές έχουν ΚΑΙ κομματικό ΚΑΙ τοπικό χαρακτήρα.

Κι αυτό γιατί καλούμαστε να ψηφίσουμε για 2 πολύ διαφορετικά επίπεδα αυτοδιοίκησης. Μέχρι τώρα οι δημοτικές/νομαρχιακές εκλογές ήταν καθαρά τοπικές. Όταν ζεις στα όρια ενός δήμου ή ενός νομού, λίγο πολύ μπορείς να γνωρίζεις τα πρόσωπα που πολιτεύονται και να ψηφίσεις αυτόν που πραγματικά εμπιστεύεσαι και συμπαθείς.

Τώρα, όμως, καλούμαστε να ψηφίσουμε εκπροσώπους σε επίπεδο περιφέρειας. Φυσικά είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις τα πρόσωπα που πολιτεύονται σε επίπεδο περιφέρειας. Δεν ψηφίζεις πια τοπικά. Άρα αναγκάζεσαι να εμπιστευτείς τα πρόσωπα που επέλεξε το κόμμα σου. Αυτή την έννοια άλλωστε έχουν τα κόμματα. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχουν. Μια οργάνωση πολιτών με συγκεκριμένες αρχές που να σου εμπνέει εμπιστοσύνη.

Επομένως, σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουμε και με τοπικά και με πολιτικά κριτήρια. Με τοπικά και προσωπικά κριτήρια στο Δήμο, με κομματικά και πολιτικά κριτήρια στις Περιφέρειες.

Δυστυχώς εν μέσω της δίνης της οικονομική κρίσεως, πάμε σε εκλογές για περιφέρειες χωρίς να έχουμε συζητήσει αρκετά και εμπεδώσει πόσο σημαντική αλλαγή είναι ο Καλλικράτης. Πέραν του ότι εξοικονομούμε 30% "καρεκλών" (φανταστείτε πόσες "καρέκλες" είχαμε πριν κι από τον Καποδίστρια!) και δημοτικών υπηρεσιών/εταιριών, οι νέες περιφέρειες (αλλά ακόμα και οι δήμοι) αποκτούν ισχυρές αρμόδιότητες (που φεύγουν από την κυβέρνηση) ικανές να επηρεάσουν την καθημερινότητά μας. Πρόκειται για ένα μοντέλο ευρωπαϊκού τύπου διακυβέρνησης που στην Ολλανδία ισχύει εδώ και χρόνια. Κι έχω γράψει ήδη στο παρελθόν για το πόσο με εντυπωσίασαν οι αρμοδιότητες των δήμων εδώ στην Ολλανδία (είναι σχεδόν τοπικές κυβερνήσεις που παρέχουν τα πάντα από βοήθεια με τη δουλειά, τα παιδιά, τα προσωπικά προβλήματα, μέχρι επιδόματα και σπίτια).

Στην Ελλάδα, όμως, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι πρωταθλητές διαφθοράς. Ο Έλληνας δεν την έχει εμπεδώσει την τοπική αυτοδιοίκηση ακόμα (είναι σχετικά νέα στην Ελλάδα άλλωστε, παιδί του ΠΑΣΟΚ, ουδέποτε πίστεψε σε αυτήν η ΝΔ), πηγαίνει στην κάλπη με ελαφριά διάθεση και δεν παρακολουθεί το τι κάνει ο Δήμαρχος που ψήφισε, πέραν του αν υπάρχουν λακούβες και τα σκουπίδια συλλέγονται κανονικά. Και εν τω μεταξύ ο Δήμαρχός του και το επιτελείο του το γλεντάνε σε έναν χορό εκατομμυρίων ευρώ εις υγείαν του κορόιδου.

Γνωρίζω Δήμο για παράδειγμα (και φαντάζομαι είναι γενικευμένη πρακτική των Δήμων σε όλη την Ελλάδα) όπου συγκεκριμένη κατασκευαστική εταιρία χτυπάει όλες τις δημοπρασίες του Δήμου με τρελές εκπτώσεις τις οποίες οι άλλες (φιλότιμες) εταιρίες αδυνατούν να ανταγωνιστούν. Φυσικά με τα λεφτά που χρεώνει η εν λόγω εταιρία τον Δήμο είναι αδύνατο να γίνει το έργο στην ποιότητα και τις προδιαγραφές που το είχε παραγγείλει ο Δήμος. Αλλά η κατασκευαστική λαδώνει τον Δήμαρχο, το επιτελείο του και προπαντώς τον μηχανικό του Δήμου που ελέγχει το έργο και το εγκρίνει για παραλαβή.

Όποια τίμια εταιρία τολμήσει να παραπονεθεί για αυτό το "σύστημα" θα μπει στην μαύρη λίστα των δημοσίων υπαλλήλων και δε θα ξαναδεί έργο ποτέ :)

Κι αυτό το σύστημα το εκτρέφουμε εμείς με τις ψήφους μας. Αυτό εννοεί ο Πάγκαλος όταν λέει ότι τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί. Γι' αυτό, λοιπόν, Έλληνα, ξύπνα και σκέψου καλά ποιον ψηφίζεις και προσπάθησε να προωθήσεις τίμιους ανθρώπους που έχουν αξίες στη ζωή τους.

Θέλω να πιστεύω ότι μας έχει απομείνει μια χούφτα από δαύτους. Βρες τους. Μια φορά στα τέσσερα χρόνια είναι. Μπες στον κόπο!